Wanneer ik terugkijk op de voorbije vier jaar, merk ik dat mijn ontwikkeling niet alleen gevormd werd door stages, maar ook door de vele lessen, projecten, opdrachten en leeractiviteiten binnen de opleiding. Sommige vakken zijn mij bijgebleven omdat ze de basis vormden van mijn verpleegkundige kennis, andere omdat ze mijn blik op de zorg verruimden of mij deden nadenken over mezelf als toekomstige verpleegkundige. Samen hebben zij bijgedragen aan de verpleegkundige die ik vandaag ben.

Eén van de opleidingsonderdelen die mij het meest zijn bijgebleven, zijn de anatomielessen tijdens het eerste jaar. Voor veel studenten waren deze lessen een grote uitdaging omdat alles volledig nieuw was. Toch kijk ik hier zeer positief op terug. Anatomie was voor mij één van de eerste momenten waarop ik besefte hoe complex en bijzonder het menselijk lichaam is. De kennis die ik daar opbouwde, vormde de basis voor veel andere vakken binnen de opleiding. Wat mij vooral is bijgebleven, is dat ik tijdens die lessen voor het eerst het gevoel kreeg dat ik daadwerkelijk verpleegkunde studeerde. Hoewel ik toen nog niet besefte hoeveel ik deze kennis later zou gebruiken, merk ik vandaag dat anatomie nog steeds de basis vormt van mijn klinisch redeneren. Het was niet zomaar een vak, maar het basis waarop veel van mijn verdere kennis werd opgebouwd.

Naast anatomie hebben vooral de praktijklessen een grote impact gehad op mijn ontwikkeling. Wanneer ik terugdenk aan het eerste jaar, herinner ik mij hoe moeilijk sommige handelingen aanvankelijk leken. Zelfs een bed correct opmaken vroeg concentratie en oefening. Wat toen bijna onmogelijk leek, werd later vanzelfsprekend. Doorheen de opleiding groeide de complexiteit van de technieken. Van basiszorg en parameters opnemen evolueerden we naar wondzorg, medicatietoediening en steeds meer gespecialiseerde verpleegkundige handelingen. Wat ik bijzonder waardeerde aan deze lessen, was dat we niet alleen theorie kregen, maar de kans kregen om vaardigheden actief in te oefenen. Hierdoor konden we fouten maken in een veilige leeromgeving en daaruit leerde voordat ik deze technieken tijdens stages moesten toepassen. Wanneer ik vandaag terugkijk op de verpleegkundige handelingen die ik tijdens mijn laatste stages mocht uitvoeren, zie ik hoe groot die evolutie geweest is. De praktijklessen vormden hierin een onmisbare onderdeel van de opleiding.

Een andere leerervaring die mij sterk is bijgebleven, is de internationale week in Marokko. Deze ervaring gaf mij de kans om gezondheidszorg vanuit een ander perspectief te bekijken. Hoewel er duidelijke verschillen waren tussen de Belgische en Marokkaanse gezondheidszorg, ontdekte ik ook veel gelijkenissen. Wat mij vooral bijblijft, is het belang van culturele sensitiviteit. In een samenleving die steeds diverser wordt, is het belangrijk om patiënten niet enkel vanuit een medisch perspectief te bekijken, maar ook rekening te houden met hun culturele achtergrond, overtuigingen en waarden. Deze ervaring heeft mijn blik verruimd en mij geholpen om zorg vanuit een bredere context te bekijken. Daarnaast heeft deze week mij bewuster gemaakt van het belang van respect voor diversiteit, iets wat ik vandaag nog steeds meeneem in mijn visie op verpleegkunde.

Ook de week rond rampenmanagement heeft een blijvende indruk op mij nagelaten. Deze week onderscheidde zich van veel andere lessen doordat we geconfronteerd werden met situaties waarin snel handelen, prioriteiten stellen en samenwerken centraal stonden. Wat mij vooral aansprak, was de link met acute en kritieke zorg. Tijdens deze week kreeg ik een eerste concreet beeld van wat werken in complexe noodsituaties kan betekenen. Ik leerde niet alleen technische aspecten kennen, maar werd ook geconfronteerd met de verantwoordelijkheid die verpleegkundigen dragen in dergelijke situaties. Deze leeractiviteit heeft mijn interesse voor spoedverpleegkundige verder versterkt en speelde mee een rol in mijn keuze om het jaar daarop stages binnen de acute zorg te kiezen. Bovendien leerde ik/ werd er duidelijk gemaakt tijdens deze week dat goede zorg niet alleen afhangt van individuele kennis, maar ook van communicatie, samenwerking en organisatie.

Naast de klassieke lessen hebben ook verschillende projecten, papers en onderzoeksopdrachten bijgedragen aan mijn professionele ontwikkeling. In het begin van de opleiding beschouwde ik deze opdrachten vaak als verplichte onderdelen van het curriculum. Naarmate de jaren vorderden, begon ik echter het nut ervan beter te begrijpen. Grote opdrachten zoals papers en EBN-projecten leerden mij om wetenschappelijke informatie op te zoeken, kritisch te beoordelen en te verwerken tot bruikbare kennis. In het begin vond ik dit soms moeilijk en tijdrovend. Wetenschappelijke artikels lezen en analyseren was niet iets wat vanzelf ging. Doorheen de opleiding ontwikkelde ik echter steeds meer vaardigheden op dit vlak.

Wat mij vooral is bijgebleven, is dat deze opdrachten mij leerden om verder te kijken dan enkel leerstof memoriseren. Ik leerde vragen stellen, kritisch nadenken en verbanden leggen tussen theorie en praktijk. Daarnaast hielpen deze opdrachten mij om zelfstandiger te werken. Zeker tijdens de laatste jaren werd verwacht dat we veel informatie zelf konden opzoeken en verwerken. Hoewel dit soms uitdagend was, heeft het mij voorbereid op een toekomst waarin levenslang leren een essentieel onderdeel van het verpleegkundig beroep zal blijven.

Ook groepswerken hebben een belangrijke rol gespeeld in mijn ontwikkeling. Doorheen de opleiding werkte ik samen met verschillende medestudenten aan projecten en opdrachten. Deze ervaringen leerden mij niet alleen samenwerken, maar ook communiceren, organiseren en verantwoordelijkheid opnemen. Ik merkte dat ik vaak spontaan een ondersteunende rol opnam binnen de groep. Medestudenten kwamen regelmatig naar mij met vragen over leerstof, opdrachten of stagevoorbereidingen. Hoewel ik niet altijd alle antwoorden kende, vond ik het belangrijk om elkaar vooruit te helpen. Deze ervaringen hebben mij geleerd dat verpleegkunde geen individueel beroep is, maar een beroep waarin samenwerking centraal staat.

Naast de inhoudelijke vakken hebben ook de POP-opdrachten een belangrijke bijdrage geleverd aan mijn ontwikkeling. Doorheen de vier jaar werden we regelmatig uitgedaagd om stil te staan bij onze eigen kwaliteiten, valkuilen en evolutie. In eerste instantie beschouwde ik deze opdrachten vooral als verplichte reflecties. Achteraf gezien hebben ze mij geholpen om bewuster naar mezelf te kijken. Het kernkwadrant van Ofman liet mij nadenken over de relatie tussen kwaliteiten en valkuilen. De opdracht rond Eigen Wijsheden deed mij stilstaan bij het belang van grenzen stellen. De conflictstijlen van Thomas-Kilmann gaven mij meer inzicht in mijn manier van communiceren en omgaan met spanningen. Deze opdrachten waren waardevol omdat ze mij verplichtten om even stil te staan in een opleiding die vaak zeer snel voorbijging. Ze hielpen mij om mijn eigen ontwikkeling bewust te volgen en maakten zichtbaar hoe sterk ik doorheen de jaren veranderd ben.

Tot slot hebben ook de bijscholingen die ik volgde bijgedragen aan mijn professionele ontwikkeling. Wanneer ik hier eerlijk op terugkijk, besef ik dat ik deze kansen niet altijd optimaal benut heb. Tijdens een deel van mijn opleiding heb ik de bijscholingen wat verwaarloosd en andere opdrachten voorrang gegeven. Achteraf bekeken was dat geen slimme keuze. Pas tijdens mijn laatste jaar, en vooral tijdens mijn stage op spoed, begon ik echt te beseffen hoe belangrijk het is om ook buiten de opleiding te blijven bijleren.

Wanneer ik al deze leeractiviteiten samen bekijk, besef ik dat geen enkele les, opdracht of ervaring op zichzelf verantwoordelijk is geweest voor mijn ontwikkeling. Het is net de combinatie van alles dat mij gevormd heeft. Anatomie gaf mij de basiskennis, praktijklessen leerden mij vaardigheden, projecten en papers ontwikkelden mijn kritisch denken, de internationale week verruimde mijn blik op de zorg, rampenmanagement versterkte mijn interesse voor acute zorg en de POP-opdrachten hielpen mij reflecteren over mezelf. Samen hebben zij bijgedragen aan de verpleegkundige die ik vandaag ben en de verpleegkundige die ik in de toekomst wil worden.